Hildur Eir Bolladóttir. Mynd: Guðrún Hrönn
Það sem af er lífinu man ég aðeins einu sinni til þess að hafa orðið hrædd við aðra manneskju. Ég held að ótti sé að mestu lærð hegðun, ég er t.d. hrædd við flest það sem foreldrar mínir voru hræddir við, ég er flughrædd eins og pabbi og með fóbíu fyrir gluggapósti eins og hann, ég held nefnilega innst inni að slíkur ófögnuður muni hverfa ef ég sleppi því að opna hann og þá erum við ekki að tala um nein hótunarbréf frá lögfræðingi heldur bara venjulegt yfirlit um mánaðarlega útgjöld frá bankanum. Í fljótu bragði man ég ekki alveg við hvað mamma er hrædd en ég læt ykkur vita þegar það poppar upp.
En s.s. ég er ekki hrædd við fólk og hef einhvern veginn djúpstæða trú á gæsku mannkyns og ímynda mér aldrei að nokkur maður vilji mér illt. þetta helgast auðvitað af því að hingað til hefur enginn gert mér neitt illt a.m.k. ekki svo ég muni en þá hefur það heldur ekki verið mjög alvarlegt fyrst ég man það ekki. Ótti er ekki alltaf bundinn rökhugsun og heldur ekki óttaleysi. Það þýðir að stundum getur verið nauðsynlegt að vera hræddur við fólk þó maður hafi annars góða reynslu af mannlegum samskiptum, það eru t.d. ákveðnar borgir í heiminum sem hafa það háa glæpatíðni að ekki er ráðlegt að ganga þar einn um götur eftir að skyggja tekur. Þá þýðir ekki að ætla að storka örlögunum af því að maður er fæddur og uppalinn í Laufási við Eyjafjörð þar sem æðarfuglinn úar á vorin og rjúpan læðist heim að dyrum þegar presturinn sér ekki til. Hann stundar nefnilega skotveiði. Nei maður verður stundum að vera skynsamlega hræddur í viðeigandi aðstæðum.
En ég hef einu sinni orðið hrædd við aðra manneskju og það var bara hér á Akureyri. Þá var ég á fyrsta ári í MA og lagði jafnframt stund á félagsvísindi á Kaffi Karólínu í Kaupangsstræti hvar ég þótti nokkuð efnilegur námsmaður. Kvöld eitt eftir munnlegt próf á Karólínu gekk ég með koffíneitrun upp gilið og velti fyrir mér frelsi æsku minnar. Kemur þá ekki á móti mér sá allra illúðlegasti maður er ég hafði nokkru sinni augum litið, hann hafði sítt hár og mikið úfið alskegg, var klæddur svörtum leðurjakka sem var ekki rykktur í mittið (annars hefði ótti minn strax reynst tilefnislaus) og bar grófa leðurhanska við múnderinguna eins og eina fyrirætlun hans væri að drífa sig niður í bæ og lemja einhvern í spað. Maðurinn bar mikið sjálfstraust í göngulagi og var síður en svo glaðlegur á svip. Ég varð eiginlega ekki beint hrædd þegar ég mætti honum, meira svona máttlaus af skelfingu því fram til þessarar stundar hafði ég talið að Akureyri væri aðeins fordyri himnaríkis þar sem hamingjusamar fjölskyldur hlupu frjálsar um Kjarnaskóg og skíðuðu rjóðar í kinnum niður rjómahvítar brekkur Hlíðarfjalls.
Nú var þessi maður alls ekki ómyndarlegur á velli en útlit hans bar með sér að hann ætti skuggalega fortíð og enn dekkri framtíð.
Fimmtán árum síðar er ég stödd í heimsókn hjá tengdaforeldrum mínum hér á Akureyri og er að glugga í Dagskránna til að lykta af norðlenskri menningu og upplifa nostalgíu menntaskólaáranna. Á þriðju síðu næst á eftir myndum af keppendum í Fegurðarsamkeppni Norðurlands er verið að auglýsa tónleika með Hvanndalsbræðrum, einhverri vinsælustu hljómsveit Akureyrar og nágrennis.
Fyrir miðri mynd á milli þeirra Vals Hvanndals og Sumarliða Hvanndals sést maðurinn úr gilinu sem hafði snúið heimsmynd minni á hvolf fimmtán árum áður. Já var þar kominn Rögnvaldur gáfaði. Húmoristinn og ljúfmennið sem er meira að segja svo mikill kærleiksbjörn að hann heldur úti sameiginlegri Facebooksíðu með konu sinni en það gera víst fæstir yngri en sextugt.
Svo hver er boðskapur þessa pistils? Jú að fordómar eru fáránlegir og undirrituð er úr sveit. Því sá sem er hræddur við Rögnvald gáfaða gæti allt eins forðast Dalai Lama.
