Öll göngum við til okkar daglegu verka, oft án þess að hugsa um það hvað geri það að verkum að við göngum til einmitt þessara verka og með nákvæmlega þeim hætti sem við gerum. Á sama tíma horfum við á aðra ganga til sinna daglegu verka, pælum í lífi þeirra en erum í raun aldrei annað en gluggagægjar með takmarkað sjónsvið. Og kannski erum við líka gluggagægjar á eigin lífi, kafandi ofan í sjálfshjálparbækur í leit að einhverri dýpri merkingu – en komumst þó aldrei lengra en að naga gluggasylluna? Það er í þessum hversdagsleika sem farandverkaflokknum tekst, eins og í Harry Potter sögu, að opna einhverja leynda gátt og bjóða gestum að sjá staði innra með sjálfum sér sem þá hefði aldrei grunað að þeir myndu fá að kynnast. Galdurinn er þó ekki þar – heldur felst hann í því hvernig framandverkið skapar aðstæður sem varpa ljósi á samhengi hlutanna; samhengi OKKAR við allt hvort heldur sem eru aðrar manneskjur, tækni, hlutir eða hvað eina. Því eins og bent hefur verið á þá er manneskjan ekki aðeins einstaklingur heldur samsafn allskyns tengsla og allskyns ímynda – manneskjan er sem sagt eitt stórt allskonar í heimi sem er eitt stórt allskonar!
Þetta hljómar vissulega ískyggilega og ekki endilega sem góð upplifun fyrir leikhúsgestinn. Það er þó öðru nær! Framandverkin eru þátttökuverk en ekki „tekin-upp-á-svið verk” eins og ætla mætti og margir óttast. Þau eru fyrir alla! Leikhúsgestir sitja vissulega ekki á bekkjum út alla sýninguna og safna í góðan blóðtappa eða bólgna ökkla en aðstæður eru alltaf þægilegar, viðráðanlegar og skipulagðar – svolítið eins og að fara í sund eða heilsulind.
Um þessar mundir er Hlíðarbær í hlutverki brautarpalls 9 ½ - galdragáttarinnar þar sem framandverkið „Lög unga fólksins” leiðir leikhúsgesti inn í heim unglingsáranna; bæði unglinganna okkar en einnig okkar unglingana! Við mætum í fermingarveislu, með rjómatertu og öllu tilheyrandi! Gæðum okkur á veitingum, spjöllum við borðfélagana og næstum án þess að taka eftir því hættum við að naga gluggasylluna og smjúgum inn í forvitnilegan og skemmtilegan heim. Meira vil ég ekki láta uppi í bili annað en að allir þátttakendur í verkinu stóðu sig frábærlega. Hitt get ég einnig sagt að verkið er af þeim toga – eins og öll framandverk Kviss Búmm Bang – að þegar ég kom út í bíl að lokinni sýningu fannst mér upplifunin grunsamlega góð. Enda átti eftir að koma á daginn að verkið er marga daga að skila sér – enn stend ég mig að því að hlæja með sjálfri mér eða segja, „aha! Einmitt!”.
Arndís Bergsdóttir
