Björn Þorláksson
Stjórnmál varða alla borgara allra ríkja. „Í stjórmálunum felst tækifæri samfélaga til að vinna að sameiginlegum hagsmunamálum og hrinda hugsjónum sínum í framkvæmd. Við þau eru bundnar vonir undirokaðra manna víðs vegar um heiminn og trú þeirra sem minna mega sín á betra líf ,“ segir Gunnar Helgi Kristinsson stjórnmálafræðiprófessor í riti sínu Íslenska stjórnkerfið.
Fram undan eru þingkosningar og enn kemur vonin við sögu. Vonin um leiðréttingu á ýmiss konar ranglæti sem margt á sér rót í hruninu, verðtryggingu, vöxtum, verðbólgu og handónýtum gjaldmiðli. Kosningar milli ólíkra flokka eru einhver mælikvarði á hvernig voninni og gæðunum muni verða skipt. Sumir flokkar tala meira fyrir jafnræði og sterku velferðarkerfi en aðrir. Aðrir flokkar hampa frekar einstaklingsframtaki. En hvað sem líður stefnu eru vísbendingar um að flestir kjósi mest megnis fyrir sjálfa sig og eigin vonir. Sá galli fylgir slíkri hyggju að persónubundinn ávinningur og heill samfélags fer ekki alltaf saman.
Dæmdur sakamaður var endurkjörinn á þing í Suðurkjördæmi. Hvernig gat það gerst að maður sem hafði verið ber að því að misnota fullkomlega traust almennings til trúnaðarstarfa skyldi aftur hoppa beint á þing úr fangaklefanum, eins og ekkert hefði í skorist? Kosningin var vísbending um að kjósendur teldu sínum persónulega hag best borgið með því að kjósa fangann fyrrverandi. Siðferði látið lönd og leið. Von um persónulegan ábata reyndist öllu öðru yfirsterkari.
„Helvítis fokkíng fokk“ var slagorð sem sást fyrst á skilti mótmælanda í Búsáhaldabyltingunni og varð táknmynd reiðrar þjóðar. „Helvítis fjórflokkurinn“ varð einnig vinsælt slagorð. Samt var fjórflokknum ekki hafnað í síðustu þingkosningum heldur varð fyrst og fremst tilfærsla á fylgi innan fjórflokkanna. En nú virðist sem gefa eigi fjórflokknum á kjammann, öllum nema einum þeirra. Íslendingar munu enn eina ferðina ætla að kjósa eftir voninni. Kannski vegna þess að hún hélt lífi í okkur í harðærum vetra á árum áður.
Björn Þorláksson
Ritstjóri
