Svarfdælingurinn Hugleikur Dagsson kom, sá og sigraði í Hofi um síðustu helgi. Þá hélt hann uppistand sem mæltist að sögn nærstaddra afar vel fyrir. Akureyri vikublaði lék forvitni á að vita meira um þennan umtalaða Norðlending þessa dagana, en bækur hans og nú síðast þættir hans í sjónvarpinu hafa vakið mikla athygli.
Hvað skóp teikniáhugann hjá þér?
„Ég hef teiknað síðan ég var pínulítill, man ekki eftir mér öðruvísi en teiknandi, var oftast teiknandi skrímsli, risaeðlur og kunni nöfnin á þeim öllum. Svo þegar ég bjó í Svíþjóð, 4-5 ára gamall, fékk ég í fyrsta skipti myndasögublað í hendur og þá varð ekki aftur snúið. Síðan hefur mig alltaf langað til að gera myndasögur, ég skapaði heilu ofurhetjuliðin á aldrinum 8-12 og svo komu unglingsárin og þá tók ég eftir að ég var frekar einn með þetta áhugamál, þannig að ég reyndi að gera heiðarlega tilraun til að vera eðilegur en það dugði mjög stutt! Það var ekki fyrr en í LHÍ, þegar ég var 24 ára sem ég fattaði að ég væri ekki að fara að lifa á því að gera ofurhetjumyndasögur á Íslandi, að ekki væri markaður fyrir því. Þá hafði ég tekið u-beygju í teiknistílnum, var hættur að gera mjög flóknar myndir en búinn að taka upp spýtukallana og þannig urðu þessir spýtukallabrandarar til, sem tilraun í LHÍ.“
Hugleikur er 35 ára gamall. Hann segist líta á sig sem Norðlending, enda fæddur á Akureyri og ólst að nokkru upp í Svarfaðardalnum. Móðir hans er Ingibjörg Hjartardóttir skáldkona, faðir hans Dagur Þorleifsson blaðamaður. Segja má e.t.v. að myndir Hugleiks og texti séu blanda af brestum mannanna og ýmsum samfélagspælingum.
Það verður ekki undan því vikist að spyrja: Breytti hrunið pólitískri sýn þinni?
„Ég held að hrunið hafi breytt bæði pólitískri sýn minni og stílnum. Mig langaði ekki að gera hrunsögur en kannski var ekki annað hægt. Hluti af minni hrunsögu varð þess vegna að leggja áherslu á það sem ég vildi ekki gera, það er t.d. atriði í einni bókinni minni þar sem ég er að rífast við ritstjórann minn en svo held ég að samfélagsádeilan hafi ágerst með þessum spýtuköllum og þegar ég birti myndir á facebook um leið og ég geri þær fjalla þær oft um málefni dagsins.“
Eflaust hefur einhver sopið hveljur yfir bæði myndmáli og orðbragði í fyrstu sjónvarpsþáttum Hugleiks. Alls verða átta þættir sýndir nú en þáttagerðin kom þannig til að Sigurjón Kjartansson sem lengi hafði sýnt áhuga á að gera teiknimynd og framleiða hana kallaði Hugleik á sinn fund og eftir þann fund varð ekki aftur snúið.
„Ég hafði ekki mikinn umhugsunarfrest og á leiðinni á fundinn datt mér bara í hug að hafa mig sjálfan sem aðalpersónu í þættinum og Sigurjón samþykkti það. Ég fékk svo valið handritshöfundateymi til aðstoðar í að skrifa þættina og leiklesa þá. Það var einhver skemmtilegasta vinna sem ég hef unnið. Annað mál var hins vegar að teikna þættina, það tók töluverðan tíma.“
Hve langan tíma tók það þig að teikna einn sjónvarpsþátt?
„Ég er e.t.v. tvær vikur að teikna einn þátt ef ég er duglegur.“
Og færð sæmilega borgað fyrir?
„Ég fæ eitthvað borgað fyrir þetta, þar sem ég er líka leikstjóri og fæ greiðslur sem slíkur.“
Varstu spenntur að lokinni sýningu á fyrsta þættinum? Ætla mætti að birting þáttarins væri á mörkum þess sem Rúv teldi við hæfi að sjónvarpa í öllum stofum landsins?
„Ein samstarfskona mín sem las handrit spurði á einhverjum tímapunkti: Er Rúv virkilega búið að sjá þessar hugmyndir, ég sé ekki fyrir mér að þetta verði nokkru sinni sýnt þar! En ég var bjartsýnn og þetta fór í gegn, þótt mér þætti það svolítið sérstakt. Þeir eru að prófa eitthvað nýtt þarna á Rúv.“
Þú fékkst mikið lof á facebook en sumir voru líka eitt spurningamerki sá maður strax að lokinni sýningu fyrsta þáttarins. Var enginn brjálaður?
„Ég fór á netið á Facebook um leið og búið var að sýna fyrsta þáttinn en það var óvenjulítið um kvart og kvein það kvöld miðað við venjulega. Mér sýndist sem viðbrögðin væru almennt jákvæð en tek fram að fyrstu þættirnir eru e.t.v. vægari en sumir seinna þannig að þetta á eftir að koma betur í ljós.“
Er sérstakt markmið með list þinni að stuða fólk eða sjokkera það?
„Ekki markmið en það er það eina sem ég kann. Ég er með kenningu um það að ef þú reynir að stuða eða ögra þá verðurðu minna ögrandi, ef þú reynir að koma með ádeilu þá verður hún oft of mikil predikun þannig að ég reyni fyrst og fremst að gera góðan brandara, gera góða sögu með minni náttúrulegu kímnigáfu. Ég spái ekkert í það nákvæmlega hvort ég er að fara yfir strikið. Þessi strik eru svo óljós og mörkin alltaf að færast til, það er ekki nokkur leið að spá í þau. Ég bara reyni fyrst og fremst að láta sjálfan mig hlæja og ef ég hlæ hljóta fleiri að gera það.
Manni dettur í hug að sýningar þáttanna í sjónvarpinu stækki markhópinn þinn.
„Ég er með reglu um að trúa ekki á markhópa, ég held að eini nærtæki markhópurinn sé maður sjálfur.“
En gengurðu nærri sjálfum þér með því að hafa sjálfan þig sem aðalpersónu í sjónvarpsþáttunum?
„Það er eitt og annað sem þessi „sjónvarpsilli“ á sameiginlegt með mér en svo er annað sem er mjög ólíkt, þetta blandast mjög mikið saman þannig að mörkin milli sannleika og fíflaskapar eru frekar óljós. Ég einbeiti mér frekar að þeim hliðum í sjálfum mér sem ég er ekki stoltur af eða finnst asnalegar, því þar er grínið, annað kæmi hræðilega illa út.“
Nú varstu í Hofi með uppistand í síðustu viku. Hefurðu gert mikið af svoleiðis?
„Ég hef gert þetta í 3-4 ár af og til, Ari Eldjárn frændi minn hvatti mig til að prófa, sagði að ég væri með forskot eftir allar bækurnar mínar sem hafa náð vinsældum, ég hef alltaf haft áhuga á þessu, en gerði aldrei ráð fyrir að þora að framkvæma uppistand. Maður verður skíthræddur, það er óhugnanleg tilfinning að fara upp á svið og vera fyndinn - ef fólk hlær ekki þá er það martröð! En þetta hefur virkað vel, ég er núna að taka allt uppistand sem ég hef áður gert og set í eitt stórt sjóv. Maður getur verið töluvert groddalegri uppi á sviði en í veruleikanum, margt sem maður má segja upp á sviði sem maður má ekki í daglegu tali, ég geng í raun fram af sjálfum mér oft, það fylgir því svo mikið adrenalín að vera á sviði að maður verður ný framlenging á sjálfum sér.“
Viðtal Björn Þorláksson
Myndir Völundur Jónsson
