Jón Óðinn Waage pistlahöfundur skrifar
Yngri systir mín er sjö árum yngri en ég. Þegar hún hafði þroska til fór hún að kíkja aðeins á hitt kynið eins og oft vill verða. Ég taldi best fyrir hana að hafa mig með í ráðum við valið á kærustum, hún fór ekki eftir því. Það var mér erfitt.
Einn laugardagsmorgun kom ég heim til hennar og sá að það var sportbíll á planinu. Ég þoldi ekki sportbílaeigendur.
Hurðin á svefnherberginu hjá henni var læst. Ég heimtaði að fá að vita hvort þessi sportbíladúddi væri hjá henni. Ég var í löggunni á þessum tíma og svo þekktur fantur sem júdóþjálfari svo drengnum stóð ekki á sama. Hann forðaði sér út um gluggann.
Nokkrum dögum seinna var ég við radarmælingar norðan við bæinn. Hvítur sportbíll kom á ofsaferð og ég læsti töluna inn í radarnum. Hún var svo há að það var ljóst að þessi ökumaður myndi missa prófið á staðnum. Það hlakkaði í mér þegar ég sá að þetta var sportbíllinn sem hafði verið á planinu hjá litlu systur.
Mánuði seinna var pilturinn að fagna því að fá bílprófið aftur. Ég var á vakt svo systir mín bað mig um að skutla sportbílnum heim fyrir þau. Ég ákvað að prófa bílinn. Ók út fyrir bæinn og rak bensíngjöfina í botn. Hár hvellur heyrðist og bíllinn drap á sér. Hann fór ekki aftur í gang.
Ég skokkaði heim til systur minnar, henti bíllyklunum til þeirra og taldi nú nóg að gert til að losna við gaurinn.
Þau eru gift í dag og eiga tvö börn. Hann er ágætur.
