Um daginn sat ég með kaffibolla og renndi hugsunarlaust yfir Fésbókina. Augun staðnæmdust við mynd af gamalli konu og í flæðinu sem skapast milli svefns og nægrar koffeininntöku renndi ég augunum yfir textann. Þetta var þessi dæmigerði texti sem vinsælt er að deila. Textinn fjallaði um konu sem hafði alltaf átt sér þann draum að fara í háskólanám. Þegar ellin færðist yfir og hún var orðin gömul kona hætti hún að láta sig dreyma, tók stökkið og innritaði sig í háskóla. Eins og í öllum fallegum sögum þá fór allt vel. Konan brilleraði í náminu, eignaðist marga vini og enginn var ósnortinn af þessum aldraða, djarfa og hugvitssama samnemanda. Og endirinn er dramatískur. Hetjan okkar rétt sleppur fyrir horn, því viku eftir útskrift er hún öll.
Sagan er ágætis skemmtun og felur í sér þessa almennu „ekki-geyma-lífið-þar-til-það-er-orðið-of-seint” speki. Þið vitið – þessar krúttlegu, en oft óraunhæfu, áminningar um að losa um; dansa, finna blómailminn, elska morgnana og svona. Alveg hreint ágætis áminning fyrir okkur venjulega fólkið sem á þann kost að dansa milli uppþvottavélarinnar, vinnunnar, leikskólans og matvörubúðarinnar. Eða skakklappast, öllu heldur, á hálkubunkunum eins og tíðarfarið hefur verið. Og elska að finna ilminn af kúkableiu í morgunsárið („I love the smell of napalm in the morning!”).
Burtséð frá skemmtuninni og vel meintum hvatningarorðum þá var eitthvað í þessari tilteknu sögu sem hitti mig fyrir. Kannski var það ónóg inntaka af koffeini, kannski almenn væmni í morgunsárið eða kannski vegna þess að sjálf sat ég – miðaldra konan – á kaffistofu Háskóla Íslands. Innan um fólk sem átti alla framtíðina fyrir sér, núna þegar ég var um það bil hálfnuð með mína. Þarna var, þrátt fyrir allt að finna nokkuð gagnlegan sannleik. Við eldumst. Það er ekkert mál! Að grunnþörfum sinntum má gera ráð fyrir því að það gerist nokkuð sjálfkrafa. Jafnvel uppi í sófa með poppi og góðri ræmu! Þannig má hafa það bara nokkuð gott. Og er ekki einmitt alltaf verið að hvetja ungt fólk til þess? Að koma sér vel fyrir? Klára þetta og hitt sem fyrst – svo það geti farið að „hafa það gott”? Svo það geti siglt lygnan sjó – þar sem bátnum er aldrei ruggað. Svo það geti elst uppi í sófa með poppi og góðri ræmu.
Það er hægt að eldast með öryggið á oddinum – án þess að eiga það á hættu að taka eitt einasta feilspor. Það er hægt að eldast með því að kúra uppi í sófa. Það er ekkert mál! Næsta afmælisdag erum við öll ári eldri, hvort sem það er 18 eða 98 ára. En markmiðið er kannski ekki bara að eldast, heldur að eldast OG þroskast. Alltaf! Að þróast fram á veginn; að takast á við breytingar, bjóða breytingum heim, leggja inn í lífsbankann – bæði innra með sér og til samfélagsins. Að ferðast yfir hálfan hnöttinn til að kúra með tígrisdýri felur í sér þróun; að fullorðnast, að þroskast. Til þess þarf víst að yfirgefa lygna sjóinn rétt við heimahöfnina og sigla út á hafið þar sem allra veðra er von.
Árin eru fastur taktur. Reglulega mun eitt bætast við – sama hvað.
Arndís Bergsdóttir
