Björn Þorláksson
Miklar umræður hafa orðið um þyrluflug í ferðaþjónustu hér á landi síðustu vikur. Margir telja að þyrluþjónustan sem starfrækt hefur verið á Akureyri í sumar sé frábær viðbót og stórmerkilegt frumkvöðlastarf en varnaðarorð hafa einnig verið sögð. Ásbjörn Björgvinsson, formaður Ferðafélags Íslands, sagði í Akureyri vikublaði að almennt vantaði reglur í ferðaþjónustunni um hvað mætti og hvað ekki. Mörg dæmi væru um að aðilar í ferðaþjónustu færu fyrst af stað en spyrðu svo spurninga.
Innanríkisráðuneytið sendi nýverið sveitarfélaginu Dalvíkurbyggð bréf þar sem óskað er eftir afriti af samningum sem gerðir voru við ferðaþjónustufyrirtækið Bergmenn ehf. um þyrluskíðamennsku, sem og afrit annarra gagna er þá varða. Þá óskast upplýst hver aðdragandi að gerð samninganna var og jafnframt hvort og þá hvaða takmarkanir á rétti annarra til umferðar um viðkomandi landsvæði felist i samningunum að mati sveitarfélagsins.
Ekki alls fyrir löngu fjallaði sveitarfélagið Hörgárbyggð um einkaleyfi í þyrluflugi. Þar var lagt fram bréf frá Gunnari Sólnes dags. 27. apríl 2013 þar sem hann f.h. Fljótabakka ehf. og Veiðiklúbbs Íslands ehf. óskaði eftir einkaleyfi á þyrluflugi fyrir skíða- og snjóbrettafólk innan landamerkja Hörgársveitar. Sveitarstjórn bókaði að hún gæti ekki orðið við erindinu „en telji að hér sé um áhugaverða viðbót við ferðaþjónustu á svæðinu að ræða“.
Rök fyrir því að veita staðbundin flugeinkaleyfi eru að ef einn aðili hefur heimild til þyrluflugs innan tiltekins svæðis er hægt að hafa stjórn á þyrluumferð. En út frá jafnræðisreglu orka svona samningar tvímælis og staðbundnir hagsmunir geta auk þess skarast við aðra meiri. Sjálfur hefði sá sem hér skrifar gaman af að skreppa upp á Kerlingu með þyrlu en ég myndi ekki vilja hafa það á samviskunni að þyrluferðin truflaði frið göngufólks sem væri búið að leggja daginn undir til að ná fjallstoppnum í eigin dugnaði.
Þyrlumálið er ekki eina deilumálið sem upp hefur komið innan ferðaþjónustunnar nýverið. Róstur hafa orðið milli jeppamanna og þeirra sem kjósa frið og ró á hálendi Íslands. Þegar horft er til nágrannalandanna hafa svipaðar erjur komið upp milli göngufólks og snjósleðaunnenda víða í Skandinavíu. Í Noregi eru ströng takmörk á notkun snjósleða á fjöllum. Sæþotur að mestu bannaðar þar út af hávaða. Landinn hér á enn langt í land með að skilja hvað það er sem hinn erlendi ferðamaður sækist einkum eftir á þessu landi. Samkvæmt rannsóknum er það ekki bara náttúra Íslands og sú sterka og einstæða upplifun sem henni fylgir heldur líka þögnin, víðáttan, og tilfinningin að fá að vera í friði.
Með ritstjórakveðju
Björn Þorláksson
