Silja Björk
Eins og það getur nú verið fallegt að búa á Fróni og eiga ættingja í hverjum firði, getur þessi nánd einnig orðið að hægvirkandi eitri á þjóðarsálina. Við Íslendingar erum oft ákaflega forvitin og hnýsin, því allt er okkur viðkomandi. Við erum frændfólk og fjandmenn eftir algjörri hentisemi, sérstaklega þegar kemur að athugasemdum á alnetinu.
Í gægjufýsn okkar höfum við fullan rétt á að vita nafn, kennitölu og ættartré hvers einasta Íslendings sem lætur lífið í slysförum og sem sótsvartur almenningur höfum við – samkvæmt þessari bjöguðu sannfæringu okkar – réttlætanlega fullan aðgang að flugslysamyndbandinu sem gengur á milli manna eins og eldur í sinu.
Þessi óskammfeilna hnýsni og frekja gengur fram af mér. Fyrir tæpu hálfu ári varð hér hræðilegt slys og sannleikurinn fæst ekki nema hjá þeim látnu, þó rannsóknarlögreglan geti vissulega komist næst honum. Myndband þetta og meðfylgjandi orðaflaumur er það eina sem fyrir augu ber í netheimum þessar mundir.
Hver sem er getur séð þetta, skrifað og lesið athugasemdirnar og dregið sínar eigin ályktanir um framferði flugmannsins. Nær alltaf eru slíkar sakfellingar að annars óígrunduðu máli. Væri ég í stöðu aðstandenda þætti mér óbærilegt að opna Facebook og lesa sleggjudóma.
Hvað gefur okkur rétt á því að hnýsast svona ofan í hvers manns kopp og taka dómaravaldið í eigin hendur? Sérstaklega þegar rannsókn er á frumstigi. Þetta er ekki einsdæmi.
Íslendingar, strengjum sameiginlegt áramótaheit um að draga úr þessari gráðugu gægjufíkn okkar og lærum að sitja á okkur þegar viðkvæm mál og netheimar eru annars vegar.
