Björn Þorláksson
Íslendingar fögnuðu nýrri ríkisstjórn í vor og óskuðu þess að hún yrði störfum sínum vaxin. Mjölið var þó maðkað. Framsóknarflokkur hafði keypt stóran hluta kjósenda með gylliboði sem kannski hefði betur átt heima á bland.is. Fortíðarskuggar hvíldu á bæði Sjálfstæðisflokki og framsókn. Rannsóknarskýrsla Alþingis, hið óháða plagg sem þingið sameinaðist um að taka ætti mið af (áður en kom í ljós hverjir fengu á baukinn) afhjúpaði hagsmunagæslu fyrri tíma og helmingaskipti. Ekki talaði skýrslan ein inn í íslenskt samfélag heldur hvíldi einnig nokkur skuggi á persónum leiðtoga nýju stjórnarinnar. Sigmundur Davíð flutti sem dæmi lögheimili sitt yfir á eyðibýli sem þýðir nokkrar krónur aukalega frá ríkinu fyrir þingmannsstörfin. Það er umdeilt. Hitt hjálpaði honum ekki heldur í aðdraganda kosninga að vera einn ríkasti maður landsins. Hinn oddvitinn, Bjarni Benediktsson, einnig auðmaður, situr uppi með Vafningsmálið. Það má því segja að bæði persónulega og stofnanalega hafi Bjarna og Sigmundi Davíð legið á að ná nýrri sátt við þjóð sína, strax að loknum kosningum. Kveða ótta niður um að þeir hygðust fyrst og fremst gæta sérhagsmuna sjálfra sín, fjölskyldna sinna og annarrar elítu. Dreifa valdi, hlusta á þjóð sína. Læra eitthvað af rannsóknarskýrslunni.
En hver er reyndin? Fyrst flýtti stjórnin sér að greiða götu sægreifanna en stakk um leið gat á ríkissjóð. Síðan bárust fréttir af fyrirhuguðum byrðum á almenning, t.d. námsmenn. Nú tala svo báðir auðmennirnir í brú ríkisstjórnarinnar fyrir breytingum á auðlegðarsköttum sem verða munu til þess að eigin efnahagur ráðherranna batnar. Á sama tíma missir ríkið dýrmætan spón úr aski sínum inn í velferðarkerfið og því kemur ekki á óvart að væntingarvísitala Gallup mælist nú í frjálsu falli. 12, 2 stig niður milli mánaða. Langt er síðan Íslendingar hafa verið svo svartsýnir um eigin hag.
Erlendir gestir sem heimsótt hafa Ísland í sumar hafa margir hverjir rætt íslenska pólitík og nýju stjórnina við heimamenn. Eitt vekur sérstaka athygli þeirra. Þeir spyrja gjarnan: „Er hann ekki allt of ungur?“
Þegar mið er tekið af reynsluleysi Sigmundar Davíðs og æsku verður sumum hugsað til þess að íslensku útrásarvíkingarnir voru líka flestir ungir og áhættusækni fylgir oft ungu fólki. Útrásarvíkingarnir flugu of nálægt sólinni til að sjá hvort þeir kæmust upp með það. Hvellsprungu svo og stórsköðuðu okkur hin með hræpörtunum.
E.t.v. ríður nú á fyrir drengina í ríkisstjórnarbrúnni að setjast á skólabekk og læra ekki bara skriðsund og konunglegt veif í Kanada heldur mætti einnig hugsa sér námsgreinar eins og auðmýkt og jöfnuð, ofarlega á stundartöflunni.
Björn Þorláksson
