Það er ákveðin þversögn í stöðu barna í dag. Annars vegar eru flest nútímabörn óskabörn foreldra sinna en á hinn bóginn er ekkert pláss fyrir þau í samfélagi þar sem allt snýst um peningar og neyslu. Þar hafa börn ekkert hlutverk og æskan hefur ekkert gildi í sjálfu sér. Út frá sjónarhóli samfélagsins er bernskan eitthvað sem gengur yfir og það þarf helst að gerast eins hratt og kostur er. Allir foreldrar vilja börnum sínum það besta en á sama tíma hindra börnin framleiðni foreldra sinna og ganga á auðlindir þeirra. Þess vegna dvelja börn bróðurpartinn af vökutíma sínum á stofnunum en samveran við fjölskylduna, sem ætti að skipta mestu máli, er orðin að afmörkuðum gæðatíma.
Þetta kemur fram á grein í vefritinu Krítin þar sem fjallað er um skólamál en greinina skrifar Nanna Kristín Christiansen og byggir á grein dönsku fræðimannanna Helle Heckmann og Maria Reumert Gjerding.
Í greininni er einnig fjallað um svokallaðar gæðastundir og bent á að þær komi ekki í stað samveru barna og foreldra og sameiginlega þátttöku í daglega lífinu. „Það er grundvallaratriði fyrir sjálfsmynd barnsins að það skynji að það er mikils virði í fjölskyldunni. Slíkt krefst tíma. Hversdagslegar athafnir eins og eldamennska, tiltekt, uppvask og hreingerningar þurfa að vera félagslegar athafnir frekar en eitthvað sem verður að drífa af. Það eru alls ekki öll börn sem fá þennan tíma. Af misskildri ást gera margir foreldrar of mikið fyrir börnin sín í stað þess að gera það með þeim.“
Talið er að of langur dagur á stofnun sé mikið vandamál og ekki talið gott að börn dvelji þar lengur en 5-6 tíma á dag. „Þrátt fyrir að fullorðið fólk hafi öðlast meiri félagsfærni en börn getur engin fullorðin manneskja haldið út að vera í svo nánum félagslegum samskiptum við 25 jafnaldara sína 8 – 10 tíma á dag án þess að eiga nokkra möguleika á að draga sig í hlé. Þegar barn er þvingað til að vera í félagslegum samskiptum við börn og fullorðna í langan tíma í einu er hætt við að það loki á umhverfið eða sýni árásargirni gagnvart öðrum börnum“.
Bent er á að þónokkrar breytingar þurfi að gera á nútímasamfélagi til að koma til móts við þarfir barna en slíkt muni marg borga sig á endanum. „Það er dýrt að skapa heilbrigð og félagslega sterk börn og fjölskyldur sem eiga möguleika á minna álagi og streitu, en sá kostnaður skilar sér margfalt til baka. Að hluta til í formi heilbrigðra og úrræðagóðra einstaklinga og að hluta til vegna þess sparnaðar sem skapast þegar ekki þarf lengur að meðhöndla alla þá sem skaðast í bernsku, að viðbættum kostnaði vegna atvinnuleysis þeirra, glæpa o.fl.“
Ekki er þó verið að leggja til að gamla fjölskyldumynstrið með einu heimavinnandi foreldri sé tekið upp heldur „ þvert á móti er verið að hvetja til þess að fjölskyldan verði endurhugsuð með tilliti til þess mikilvæga hlutverks sem hún gegnir fyrir framtíðarsamfélagið“.
Lesa má greinina í heild sinni hér á vefritinu Krítinni.
