Hann kom svo glaður til mín í morgun, nýorðinn ellefu ára, burstaklipptur með glampa í augum sem skarta snemmbúnum broshrukkum í kring , sagði „mamma það er fyrsti mars í dag nú fer ég að safna mottu.“ Mér fannst þetta svo fallegt og fyndið um leið að fyrsta sem ég hugsaði var að deila þessu á Facebook, ekki síst í ljósi þess að þegar þetta er ritað er sérstakur hrósdagur haldinn hér hátíðlegur, hann fékk hrós dagsins fyrir bjartsýni og dug. En svo fór ég að hugsa þetta í örlítið víðara samhengi. Var það kannski þetta sem Jesús átti við þegar hann sagði að við yrðum að varðveita augu barnsins til að rata inn í Guðsríki? Þegar ég tala um Guðsríki þá geng ég út frá því að það hafi tvö heimilisföng, bæði á himni og jörðu. Var hann að tala um þennan opna hug barnsins fyrir því að hið ómögulega geti orðið, ef ekki í dag, þá kannski á morgun? Já getur maður ekki alveg byrjað að safna skeggi ellefu ára gamall, jafnvel þó það sýni sig ekki strax? Getur verið að nákvæmlega þessi eiginleiki sem er börnum jafnan eðlislægur en fullorðnir þurfa að varðveita, sé eiginleikinn sem hafi skilað mestu og mikilvægustu framförum mannkynssögunnar? Ekki samþjöppuð völd eða vélabrögð eins og tíðarandinn heldur oft fram? Fólki hefur einhvern tímann þótt jafn líklegt að kona yrði hér forseti, biskup eða forsætisráðherra og að ellefu ára dreng færi að vaxa skegg. Að samkynhneigð pör gætu gengið í hjónaband og karlar tekið fæðingarorlof, kinnroðalaust. Að í Bandaríkjunum yrði þeldökkur maður forseti hálfri öld eftir að Marthin Luther King hélt ræðuna um drauminn í Washington DC, af því að hann trúði að hið „ómögulega“ gæti orðið.
Ástæðan fyrir því að framfarir verða er einmitt í grunninn sú að einhverjir hafa trúað á hið „ómögulega“ og staðið af sér bæði hatur og hlátur. Að einhverjir hafa numið leyndardóm barnshjartans og náð að varðveita þessa sýn sem opnar dyr inn í Guðsríki, því það er það sem Guðsríki er, ríki réttlætis og framfara. Þetta er ástæðan fyrir því að ég ætla að trúa því að dag einn verði páfinn kona jafnvel þó sonur minn verði þá kominn með mikið skegg og sítt.
Hildur Eir Bolladóttir
