Arnar Már Arngrímsson
Dagbókarslitur úr Englandsferð
„Are you going to Scarborough Fair“ - óskapleg áþján hlýtur það að vera íbúi þessa bæjar og vita að þetta er vitneskja heimsbyggðarinnar um heimahagana; lína úr popplagi. En þeir eru í það minnsta betur settir en Akureyringar sem lesa víst Nonna og sækja Sjallann út í eitt. Það væri samt dálítið fyndið ef menn brystu alltaf í „Halló, Akureyri“ þegar Akureyri bæri á góma.
Scarborough er hinn fegursti bær en dálítið sjabbí eins og túristabæir eru gjarnan og mávahláturinn getur gert mann galinn. Meðalaldur íbúa hér er 95 ár, algengasta tegund farartækja er ellinaðran, bingó er helsta skemmtunin og te drykkurinn. Bærinn er á tveimur hæðum eins og Akureyri. Til að komast á milli hæða notast menn við kláfa. Eitthvað sem mætti skoða. Ströndin er hrein dásemd, sérstaklega í 30 stiga hita, en sjórinn er álíka kaldur og heima. Ég fór því og keypti mér blautbúning á útsölu. Það er dálítið fyndið að máta blautbúning og ganga síðan fram í búð og snúa sér í hring fyrir framan spegil. Djös ístrubelgur er maður orðinn, nema það sé sniðið.
Ég keypti í matinn í Marks og Spencer í gær. Þar var ég afgreiddur af eldri konu sem var í essinu sínu og mér fannst í raun skemmtilegt að versla. Hér er ég ávarpaður sir, eða luv. Kurteisi er góð; „ya allright, luv?“ - Á Íslandi er maður aðeins afgreiddur af börnum sem koma og fara. Þau standa sig vel en eru sjaldnast að springa úr hressleika, ekkert athugavert við það, þannig erum við flest hér á landi á en hvað með smá: „Ta, luv“ („Takk, skan“)?
Ég keyrði í fyrsta sinn í öfugum bíl á öfugum vegarhelmingi. Það er ekkert grín. Það sem mér fannst óþægilegast var að átta mig á fjarlægð bílsins frá vinstri kantsteini, eins er undarlegt að skipta um gír með vinstri. Og mér tókst að tjóna bílinn. Beygði inn í þrönga götu og ákvað að keyra utan í ruslatunnur og rífa vinstri hliðarspegilinn af. Ég var búinn að keyra í klukkutíma þegar þetta gerðist. Mér leið eins og hjólreiðakappanum sem sleppti höndum og byrjaði að fagna 100 metrum frá marki til þess eins að missa einhvern framúr sér.
Ég hef horft á nokkra leiki hjá konunum í Evrópukeppninni. Enskir eru fúlir, horfa öfundaraugum á Þjóðverja og Frakka, finnst sem þeirra konur séu staðnaðar. Umfjöllun hefur verið góð og ég verð að segja að mér finnst konurnar vera einbeittari í því að spila fótbolta heldur en karlarnir, minna um tuð og væl. Nú er lag að taka fram „Bend it like Beckham“ þá snilldarmynd, eins mætti kíkja á Escape to Victory, þið munið, með Pele og Stallone („lék“ markmann!). Aðrar fótboltamyndir? Íslenski draumurinn? Enn vantar góða handboltamynd.
Það er súrt fyrir egóið að lenda í tungumálaerfiðleikum í Englandi. Rétt áðan pantaði ég kaffi og var spurður á móti; „A kúp or a múg?“ Ég kveikti ekki strax. Kveikið þið?
Grand Hotel gnæfir yfir ströndinni. Mér skilst að það hafi verið eitt stærsta hótel í heimi fyrir 100 árum. Það er enn glæsilegt að utan en pizzukassar og rusl við innganginn og tilboðsskilti segja aðra sögu. Mávarnir keppast við að skíta á húsið; þeir halda að það sé klettur.
Á kvöldin líkist bærinn Las Vegas; spilasalir, Elvis-eftirhermur, búktal og uppistandarar í anda Benny Hill. Það segir töluvert um bæinn að eitt kvöldið hélt The Straits tónleika – án Dire.
Hingað kemur fólk hvaðanæva úr Jórvíkurskíri til að gera sér glaðan dag. Margir eiga péning. Ég hef ekki tölu á þeim Porsum, Bentleyjum, Jagúörum og Míni Cooperum sem ég hef séð.
Maturinn er fínn en tvennt er vont: „franskarnar“ sem þeir kalla „chips“ eru feitar og þykkar og almennt séð vondar. Hamborgari á 90 prósent staða er einhvers konar gúmmíbúðingur. Til að viðhalda kjörþyngd keypti ég mér reglulega fish ‘n chips. Það er dálítið töff að fá heilt djúpsteikt flak og það er lygilega gott að baða fiskinn með ediki og borða maukaðar grænar baunir með – og drekka te.
Ég gekk ásamt fleirum frá Whitby og til Scarborough. Það er ein falleg leið meðfram ströndinni. Ég hef aldrei náð sambandi við jarðfræði, kenni Jónasi Helgasyni um það og einhverju verkfalli sem varð til þess að við fórum ekki í jarðfræðiferð í Mývatnssveit í fyrsta bekk í MA. Ég er ekki frá því að áhuginn hafi kviknað í þessari ferð. Það er eitthvað við það að finna margra milljón ára gamla steingervinga.
Ég fór á krá í Durham. Þetta var um miðjan dag. Fullir ellilífeyrisþegar í spilakössum. Þessar svokölluðu menningarþjóðir búa við mun andstyggilegri drykkjukúltur en við.
Hversu margir Íslendingar hafa farið í frí til Englands? Þá meina ég ekki helgarferð á fótboltaleik eða verslunarferð til London. Er hugsanlegt að við séum að leita langt yfir skammt með því að fljúga til Spánar og Grikklands í frí? Vissulega er ekki á vísan að róa með veðrið en það er alltaf betra en heima.
Þetta var söguleg ferð, Bretar enn í sigurvímu eftir sigur Murrays á Wimbledon, hitabylgja, Breti vann Tour de France annað árið í röð, ég lét tattóvera á mig þorsk í Hull og kona eignaðist barn.
Arnar Már Arngrímsson
