Ég var 10 ára. Ég var ekki farinn að velta fyrir mér útliti stelpna. Nokkrir vinir mínir voru komnir lengra með skoðanir sínar á stúlkum. Þeir töluðu mikið um eina stelpu sem var 11 ára, sögðu að hún væri sætasta stelpan í skólanum. Ég hafði enga skoðun á því, skildi hreinlega ekki umræðuna. Mér fannst samt sumir fallegri en aðrir, en kyn breytti þar engu, ekki heldur aldur, sumt fullorðið fólk fannst mér líka fallegra en annað.
Fegurðarskyn mitt á þessum aldri var sem sagt alveg hormónafrítt.
Vinir mínir fengu þá hugmynd að við myndum allir senda sætu stelpunni jólakort og ekki gefa upp nafn sendanda. Ég gerði það samviskulega, hugsaði svo ekki meira um það.
Ég var svo sá eini sem að sendi henni kort, hinir guggnuðu. Sem hefði verið í lagi ef að einum vini mínum hefði ekki fundist það snjallræði að upplýsa um nafn sendandans.
Við stóðum í röð fyrir utan skólann þegar ég heyrði að ein stelpa kallaði, “það er þessi”. Ég leit upp og sá að hópur af stelpum stóð og benti á mig, í hópnum var sæta stelpan. Ég óskaði mér niður úr jörðinni, ég hafði ekki séð þessar afleiðingar fyrir. Þetta var athygli sem ég vildi alls ekki. Ég sá að stúlkunni leið alveg eins.
Ég kunni bara eitt ráð. Ég hljóp. Það sem eftir lifði sameiginlegri skólagöngu minnar og stúlkunnar í þessum skóla þá hljóp ég alltaf þegar ég mætti henni.
Fyrir nokkrum árum síðan sat ég á kaffihúsi. Falleg kona kom inn og settist við næsta borð. Þar var komin sæta stúlkan sem tryggði mér öll hlaupin forðum.
Ég hljóp út.
