Mig langar að segja aðeins frá því hvernig er að vera kassadama í matvöruverslun. Ég vinn t.d. í Bónus. Þetta er fín vinna með skóla en auðvitað eru bæði kostir og gallar. Kostirnir eru að ég get unnið með skólanum sem er mjög gott því þegar maður er kominn á þennan aldur vill maður fara að vinna sér inn eigin pening og svo er þetta líka bara mjög fín vinna. Mér finnst gaman að mæta í vinnuna því ég vinn með æðislegu fólki sem er mjög mikill kostur. Auðvitað eru fleiri kostir en ég ætla núna að koma aðeins að göllunum. Maður heyrir mjög oft hvað kassadömur eru fýldar og dónalegar. Ég hef líka lesið greinar um það. En ég ætla að segja ykkur hvernig þetta er frá okkar sjónarhorni.
Ég mæti alltaf hress og jákvæð í vinnuna en það getur verið alveg ótrúlega erfitt að halda brosinu allan daginn! Auðvitað eigum við að vera kurteis og við erum það eða að minnsta kosti flest okkar. En þó við brosum ekki allan tímann sem við afgreiðum þýðir það ekki að við séum dónaleg eins og maður heyrir stundum. Ef við myndum brosa hverja einustu sekúndu í vinnunni myndi okkur bara verða illt í andlitinu. Kannski áttið þið ykkur ekki á hve marga dónalega viðskiptavini við fáum á dag. Það eru jú flestir bara mjög kurteisir! En ekki allir. Það er kannski einum of oft sem þetta gerist. Við byrjum alltaf á að bjóða góðan daginn og það eru alls ekki allir sem svara okkur eða brosa til okkar. Þá segir fólk: „Einn poka“. Síðan segjum við upphæðina og sumir verða líka stundum pirraðir þegar þeir heyra hana og láta það bitna á okkur. En við ráðum náttúrulega engu um verðið þannig að fólk gæti alveg sleppt því að verða pirrað við okkur yfir því sem við höfum enga stjórn á. Og auðvitað segjum við svo: „Takk fyrir.“ Stundum er því heldur ekki svarað. Síðan má ekki gleyma fólkinu sem hittir kunningja í búðinni eða er jafnvel að tala í símann í röðinni. Síðan kemur röðin að þeim og ekki er hætt að spjalla. Þá er ekki alltaf svarað og stundum lítur fólk ekki einu sinni á okkur, Við spyrjum: „Viltu poka.“ Og hann/hún svarar ekki og við spyrjum kannski þrisvar sinnum áður en við gefumst upp. Þá segjum við upphæðina og viðskiptavinurinn tekur alveg sinn tíma í að taka upp veskið á meðan hann spjallar við næsta mann. Síðan segi ég: „Takk fyrir“ og þá kemur „Ég vildi sko poka“ með pirrings tón. Þetta gerist alveg reglulega og þá verður maður kannski örlítið pirraður.
Stundum missum við eitthvað óvart í gólfið. Þá verða sumir mjög pirraðir! En ég skil ekki alveg af hverju. Ef við missum eitthvað þá tökum við það upp og gáum hvort eitthvað hafi komið fyrir vöruna og ef svo er þá náum við í nýja. Þannig að þetta á ekki að vera eitthvað vandamál. Allir missa eitthvað stundum. Við erum ekki fullkomin. En auðvitað reynum við að vera kurteis og brosmild eða að minnsta kosti geri ég það. Örugglega er til afgreiðslufólk sem er mjög dónalegt en kannski á það bara stundum vondan dag. En þá á það að sjálfsögðu ekki að láta það bitna á viðskiptavinunum.
Ég vildi bara segja aðeins frá hvernig þetta er frá okkar sjónarhorni. Ég geri mitt besta í að vera kurteis og brosmild við alla. En auðvitað eru líka margir sem eru mjög indælir og kurteisir við okkur! Þetta er mjög góð vinna með skóla. Ég er bara mjög ánægð að hafa hana því ekki eru það allir sem fá vinnu á þessum aldri.
Höfundur er nemandi í 10. bekk í Giljaskóla.
